Studievoortgang (1)

Zo vlak voor het Nieuwjaar besef ik dat mijn schoolcarrière er bijna op zit. Na de basisschool en middelbare school begon ik in september 2005 met de studie Technische Natuurkunde op de Saxion Hogeschool in Enschede. Hoe ziet die studie eruit, hoe gaat het met mijn studievoortgang en wat na deze opleiding? Daar gaat het in deze serie om. In dit eerste deel: introductie en de uitvallers.

De keuze

Technische Natuurkunde is een kleine studie. Op Hbo-niveau studeren per jaar 100 mensen af, terwijl er 200 ieder jaar aan de studie beginnen. Dit aantal is verdeeld over drie plaatsen in Nederland: Fontys Hogeschool in Eindhoven, De Haagse Hogeschool gevestigd in in Rijswijk en bij de Saxion Hogeschool in Enschede.

Rond deze tijd in 2004 had ik mijn studiekeuze al gemaakt: In Enschede hadden ze een mooier hoofdgebouw, betere faciliteiten in het practicumlokaal en was er een directe treinverbinding met Amersfoort. In Eindhoven viel mij vooral het grauwe en grijze van het gebouw op. In Rijswijk werd verteld dat er een verhuizing naar Den Haag op de planner stond. Ik had geen zin om deel te gaan uitmaken van een stressvolle verplaatsing. Ze zijn overigens nog steeds niet verhuisd.

Het werd dus Enschede. Ik was in juli 2005 net 17 geworden, en koos ervoor om thuis te blijven wonen. Dat de reis van deur tot deur twee uur betrof nam ik maar voor lief. In de trein kon ik immers veel doen.

UItval

Op het kennismakingskamp, dat eind augustus 2005 georganiseerd werd, trof ik 60 medestudenten aan. Toen een week later de lessen begonnen werden we verdeeld over drie klassen. Ik zat in 1C. Het werd een hechte groep. Vooral om dat de klassen 1A en 1B gezamenlijk theorielessen hadden.

Na een aantal weken realiseerde ik dat een aantal gasten van het introkamp hun neus eigenlijk nog niet in Enschede hadden vertoond. Die zijn dus na een paar lessen met de handen in het haar weggerend. De weken die erop volgden verdwenen er steeds meer studenten -vooral van de A en B-klas. Vertrok je voor 1 februari in je eerste studiejaar, dan werd je schuld bij de IB-groep kwijtgescholden.

Na het eerste jaar hadden we nog maar 30 studenten over. Een deel was vrijwillig vertrokken, anderen werd de toegang tot het tweede jaar ontzegd vanwege een te laag aantal behaalde studiepunten. Van de 60 moest je er minimaal 37 hebben gehaald.

Wie vielen er af?

Van mijn 1C-klas moest bijvoorbeeld Radjen vertrekken. Dit was al zijn vierde studie die hij na een jaar moest verlaten (twee in Groningen en twee in Enschede). Na een aantal businessstudies dacht dat natuurkunde echt zijn ding was, maar deze rasechte student ("Amstel is slootwater, Grolsch is pas echt bier" en, nadat hij voor zijn eerste tentamen een 5,5 haalde, dat net voldoende is: “Een vijf en een half is een studenten-tien”) lukte het ook deze keer niet om genoeg studiepunten te halen.

Een andere klasgenoot woonde in een klein dorpje dicht bij Amersfoort. Ook hij reisde op en neer. Hij was net als ik een nogal gesloten jongen en ik weet daarom niet waarom hij met de opleiding stopte. Volgens mij kon hij zowel het reizen als het niveau niet aan.

Dan hebben we het meisje Brit. Ze was de enige vrouw in ons gezelschap. Daar maakte ze dan ook volop gebruik van. Standaard gekleed in minirokjes en iets te kleine T-shirts, zodat haar grote borsten iets te veel werden geaccentueerd. Ze kwam uit Friesland –maar had geen accent- en koos er uiteindelijk voor om met een andere Fries van de klas te gaan. Hij kon haar verleiding niet weerstaan. Terecht, denk ik.

Brit had het na een half jaar al wel weer gezien. Ze bleef ongeinspireerd het eerste jaar afmaken en vertrok vervolgens naar een opleiding bij de luchtmacht. Op zoek naar stoerdere jongens.

Na het eerste jaar

In het tweede jaar bleven dus alleen de goede studenten over. Zo ook Koen, de lanterfanter die nou net genoeg studiepunten gehaald had. Hij kan slim en overtuigend overkomen en maskeerde daarbij zijn luiheid en -naar ik inschatte- zijn onkunde. Ik heb trouwens wel respect voor hem. Hij pakt de kansen die hij krijgt.

Zo werkte hij in het tweede jaar parttime voor een bedrijfje dat bij onze opleiding aanklopte voor een student die kennis had van het softwareprogramma Labview. En hij zat in het bestuur van de studievereniging Watt. Momenteel werkt hij een jaar lang mee aan het Twente Solar Team, een samenwerking tussen de UTwente en Saxion. Koen was de enige natuurkundige van Saxion die zich hoervoor aanmeldde. "De strenge selectie procedure bestond uit 3 rondes waarbij de teamleden getest werden op enthousiasme, sociale vaardigheden en kennis", zo valt er op de site te lezen. Koen zit dus straks voor een paar maanden in Australië!
Hij is dan misschien niet de beste student, maar is wel degene die het 't slimst heeft aangepakt. Het zal mij niet verbazen als iedere werkgever hem zou willen hebben.
 
De vakken in het tweede jaar waren wat moeilijker dan in het eerste jaar. Sommige studenten hebben daar wat studievertraging mee opgelopen. Studenten die niet in de vier jaar afstuderen hebben doorgaans in de eerste twee jaar vertraging opgelopen. Het derde jaar bestond uit een stage en een minor. In het vierde jaar volgde een half jaar vakken volgen, en daarna een half jaar afstuderen.

Maar zo vlak voor de eindstreep zijn er een aantal studenten die hun motivatie beginnen te verliezen. Ze hebben geen zin meer in het leren voor tentamens en vinden de vierdejaars vakken niet interessant. Niet dat ze na het behalen van hun diploma willen gaan werken. Misschien komen ze wel tot bezinnen in de kerstvakantie.

Bart

Een van die studenten is Bart. Hij deed eerst natuurkunde op de universiteit. Daar merkte hij dat het niveau te hoog lag. Daarom begon hij een jaar daarna bij Saxion, in hetzelfde jaar als ik. Hij was een slimme jongen die het eerste jaar simpel haalde. In het tweede jaar kwam hij al wat minder op school. Maar in dit vierde jaar zag ik hem eigenlijk nauwelijks. Hij kwam alleen naar school om tentamens te maken.

Alles viel toen op zijn plaatst toen ik het volgende bericht las:

Aanstaande vrijdag rond 15:00 uur gaat Bart Alberts, vierdejaars student Technische Natuurkunde op Saxion, een serieuze gooi doen naar het wereldrecord skippyballen op de honderd meter.
Het aspirant-lid van A.E.H.D Za Zdarowja, ofwel het drankgenootschap van studentvereniging TEX, doet daarmee een poging om in aanmerking te komen voor het volwaardige lidmaatschap van die club. “De bedoeling daarbij is dat je iets ludieks bedenkt en daarmee geld ophaalt voor het goede doel”, vertelt Bart. De opbrengst van de skippybalrace gaat dan ook naar de Nederlandse Hartstichting. “Ik word vooral gesponsord door familie en vrienden, maar alle donaties zijn welkom.”

Vrijdagmiddag moet het gaan gebeuren op de Grote Markt in Enschede. De student heeft op voorhand veel vertrouwen in zijn poging. “Het record staat op dit moment op 30.2 seconden en dat valt best mee. Ik heb geoefend en zit inmiddels op de dertig tellen. Maar ik heb wel het gevoel dat er nog meer in zit”, zegt hij hoopvol. Speciaal voor de actie heeft Alberts contact opgenomen met officiële waarnemers. “En nu maar hopen dat het lukt.”

Was hij dus wekenlang in training geweest?

 

 

Het is Bart Alberts vrijdag niet gelukt om het wereldrecord skippyballen te verbreken. Voor een nieuw wereldrecord moest hij 100 meter skippy-en in een tijd onder de 31 seconden. Alberts deed er op de Oude Markt in Enschede twee keer zo lang over.

Doel van de recordpoging van de vierdejaars student Technische Natuurkunde op Saxion, was in eerste instantie het inzamelen van geld voor de Hartstichting. Want het bedenken van een ludieke actie om daarmee geld te genereren voor een goed doel, is een van de opdrachten die hij als aspirant-lid van A.E.H.D Za Zdarowja, het drankgenootschap van studentvereniging TEX, kreeg om in aanmerking te komen voor het volwaardige lidmaatschap van die club.
Geld werd er volop gedoneerd, maar de recordpoging ging vrijdagmiddag op de Oude Markt grondig de mist in. “ik heb er alle vertrouwen in”, verklaarde Bart Alberts vooraf op deze site. “Het record staat op dit moment op 30.2 seconden en dat valt best mee. Ik heb geoefend en zit inmiddels op de dertig tellen. Maar ik heb wel het gevoel dat er nog meer in zit.”. Dat bleek dus een misrekening te zijn. De klok liep bij de recordpoging op tot boven de minuut, maar de ludieke actie was meer dan geslaagd.

 

 

 

Klik hier voor het geniale filmpje dat van de recordpoging is gemaakt. Afgelopen donderdag vroeg ik 'm nog of hij getraind had. Hij antwoordde: "Nee, wat denk jij. Hahaha."

      

Recent articles

Blijf omkijken - 3 October 2012

Ben jij er al uit? - 4 October 2010

Reactie op een column - 7 April 2010

Vingeren of stoppen - 10 February 2010

Hoe veilig is muziek? - 14 January 2010