Statussymbool

Ik heb al een tijdje niks van mij laten horen hier in het Hol. Ik was een beetje druk met school en ander randzaken. En nu, een week voor mijn allerlaatste Saxion-tentamens, krijg ik natuurlijk weer zin om iets te gaan schrijven. Vandaag gaat het over mijn mobiele telefoon.

Ik ben een jongen die er goed uit wil zien. Besparen op kledingkosten doe ik niet zo vaak - gelukkig voor mijn portemonnee shop ik gewoon niet zo vaak. Ik vind het leuk om complimentjes te krijgen van mensen. Maar van de statussymbolen ben ik niet. Ik wil niet dé hipste zijn. En ik wil geen status kopen.

Zoiets komt goed tot uiting in de portable devices die ik heb. Mijn mp3-speler (30 GB dik) is tweedehands. Er passen drie moderne IPods in mijn vadsige Creative Zen Xtra. Daarnaast heeft mijn muziekdoos geen kleurenscherm en de behuizing is jaren-negentig grijs. Maar er komt muziek uit. Dat vind ik het belangrijkste.

Een ander modern statussymbool is de mobiele telefoon. Er komen elke week wel nieuwe modellen uit. De megapixels, bluetooth-verbindingen en interne geheugens vliegen je om de oren. Extra groot scherm en qwerty-toetsenbord. SMS-bundels en mp4-functies. Elke nieuwe mobiel is beter dan de vorige, die twee weken terug toch echt de hipste van de hele stad was.

Een vriend van mij zei laatst: "De IPhone is overrated". Ik dacht even na, en vertelde hem dat de mobiele telefoon overrated was. Mooie foto's maak je nog steeds met een echt fototoestel, video's bekijk ik wel via de computer. Een mobiel kan wel duizenden functionaliteiten hebben, maar ik gebruik zo'n ding alleen maar om te bellen en om korte tekst-berichten te versturen.

Goedkope -en daarmee ook vaak lelijke- mobiels passen daarom het beste bij mij. Toen ik naar de hogeschool in Enschede vertrok, voelde ik pas voor het eerst de behoefte überhaupt bereikbaar te zijn. In 2005 kocht ik daarom voor het eerst een mobiel. Een enorm grote Nokia, die vooral veel afkeurende blikken en hoongelach bij mijn sociale omgeving te weeg bracht. Drie jaar lang heb ik gebeld en geSMSt met het beestje. Totdat ik een nieuwe kon krijgen. Gratis!

Als klant van de Postbank kan ik regelmatig meedoen met spaaracties. Als je meer dan € 500 op een spaarrekening had gezet, kon je gratis cadeautjes krijgen. Na een mooie en handige schrijfmap en een lelijke tas, kon ik nu een gratis prepaid-telefoon krijgen. Een mooiere telefoon dan die vadsige Nokia. En met meer functionaliteit (camera, radio, wap..), maar dat deed mij uiteraard niets.

De mobiel bleek handzamer en lichter dan de vorige. En het kleurendisplay was wat beter. Ik kreeg meer vrienden. Kortom: ik was tevreden met mijn nieuwe mobiel. Of dat de reden is dat ik daarom uiteindelijk meer ben gaan bellen en SMSen is voor mij nog een raadsel.

En dan komt hier de anti-climax: Die mobiel heb ik teruggestuurd. In de postbus gedouwd. In een kartonnen enveloppe. En nu wacht ik op mijn tweede mobiel in een half jaar. En eentje met nog meer functionaliteiten.


Een krantenadvertentie in NRC.Next waar mijn oog gisteren toevallig op viel. Klik op het plaatje voor een vergroting.

      

Recent articles

Blijf omkijken - 3 October 2012

Ben jij er al uit? - 4 October 2010

Reactie op een column - 7 April 2010

Vingeren of stoppen - 10 February 2010

Hoe veilig is muziek? - 14 January 2010