Haar

We keren terug naar de middelbare school. Ik was een stil jongetje, niet stijlvol gekleed en deed niks aan mijn haar. Dat was altijd al zo. Diep van binnen wilde ik echter wel wat anders. Mijn haar verven, dat leek mij wel leuk. Het was een wens die niemand mocht weten. Ik was immers dat stille jongetje dat niks aan zijn haar deed.

In een goede bui stapte ik de Etos binnen. Ik ging voor een groot rek staan met allemaal haarverf. Tientallen vrouwen lachten mij toe, met ieder een andere haarkleur. De ene vrouw had d’r haar voor 24 wasbeuren geverfd, anderen onuitwasbaar. Dat moest ik niet hebben. Ergens onderin het rek -helemaal in de hoek- lagen uitwasbare producten in de kleuren blauw, paars, rood, geel en zwart. Inbrengen in het haar, en na een wasbeurt gaat het er weer uit. Ik koos paars en legde €8 op de toonbank.

Met de hele tube heb ik een paar keer mijn haar geverfd. Ik deed dat als er niemand thuis was, met de badkamerdeur op slot. Ik voelde mij best trost met mijn paarse haar. Dertien jaar oud.

De tube bewaarde ik in een doos in mijn kast. Het stonk behoorlijk, dus ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat mijn moeder dit nooit geweten heeft.
De paarse tube was de wel de enige die ik gebruikte. Al snel stopte Etos met het verkopen van die tubes.

Jaren vervolgen. Ik ging wat meer aan mijn haar doen –zo had ik een tijd stekeltjes. Mijn haarkleur veranderde langzaam maar zeker van oranje naar een donkere kleur. Dat is een natuurlijk proces dat mijn vader (nu zwart haar) ook heeft ondergaan.

Vorig jaar begon ik een stage bij het wetenschappelijke instituut AMOLF. Overal om mijn heen waren wetenschappers te vinden. En dat is niet de meest hippe beroepsgroep. Oke, de geitenwollen Einstein-look ben ik maar een enkele keer tegen gekomen, dus zo erg is het ook weer niet. Het waren vooral lange slanke gedaantes die ik tegenkwam. Slecht gekleed en met een slinkende haardos. Kale plekken op de kruin en het voorhoofd waren bij de meesten goed zichtbaar.

Ik zag mij al lopen over een tiental jaar. Ik realiseerde dat het anders moest, en snel ook. Ik was immers ook slecht gekleed, en begon steeds meer haren te rapen na het douchen.

Weer liep ik in een goede bui de Etos binnen. Weer die lachende vrouwen. Ik koos het meisje met beukenrood haar. Goed voor 24 wasbeurten. Zelf bracht ik de verf in mijn haar. Moeders was uiteraard verbaasd toen ze het zag. Ik bleek mijn achterhoofd niet goed te hebben gedaan, en het resultaat was vooral in zonlicht zichtbaar. Een beginnersfoutje.

Na dit zwakke resultaat wilde ik meer. Er volgde zwart-blauw haar. Dat was niet uitspoelbaar. Een paar maanden later had ik bruin haar –nadat het geblondeerd was. Vervolgens kwam er een oranje- en dan nu een rode kleur. Ik krijg eigenlijk geen slechte reacties van de mensen om mij heen, dus ik ga er lekker mee door. Overigens ben ik er nog niet over uit of mijn overeenkomst met Dimitri Reinderman toevallig is (schaker, vegetariër, geboren in Hoorn).

Als mensen vragen waarom ik mijn haar verf, zeg ik vaak dat ik uniek en alternatief wil zijn. Dat klopt ook wel. Maar eigenlijk wil ik niet alleen een standpunt afgeven naar de mensen in mijn omgeving –zowel met schaken als in de wetenschap-, maar ben ik als de doods voor haaruitval. Geniet ervan, zolang je het nog hebt.

 

Een tip voor de echte liefhebber: www.bettybeauty.com

      

Recent articles

Blijf omkijken - 3 October 2012

Ben jij er al uit? - 4 October 2010

Reactie op een column - 7 April 2010

Vingeren of stoppen - 10 February 2010

Hoe veilig is muziek? - 14 January 2010