Gehandicapte duif

Ik zat laatst op een bankje op het station van Amsterdam Amstel. Het was koud en de trein had vertraging. Balen doe ik nooit, maar om me heen zaten mensen voortdurend naar de klok te kijken. Vóór mij zaten een aantal duiven zich te vervelen. Ook voor hun gaat het leven door, ongeacht of de trein vertraging heeft. Of ze het koud hadden weet ik niet. Een oudere vrouw naast mij zag die beesten ook, pakte een broodje uit haar tas en begon het gevogelte te voeren.

Een groepje van zes duiven vormde zich rond de vrouw. Allemaal wilden ze eten. Het viel me op dat twee duiven ruzie kregen om een stukje brood. De een had het stukje brood. De ander pikte dat niet en viel de ene aan. Het stukje brood viel op de grond. De ander probeerde het te pakken, maar de ene was sneller. De ander pikte dat weer niet, en hakte op de een in. Het broodje viel weer. Een derde duif ging er mee vandoor, terwijl de twee duiven nog zaten te vechten.

Later kwam er nog een zevende duif bij. Deze was best dik, en leek een poot te missen. Hij hinkelde steeds naar een stukje brood toe, maar kwam vaak te laat. De vrouw zag dat ook, en gooide steeds vaker stukjes brood naar de dikke gehandicapte duif, zodat deze ook aan z’n trekken kwam. De laatste stukjes brood van de vrouw belanden uiteindelijk allemaal in de bek van die zielige duif. Een van de duiven keek daarop vol verwachting een aantal mensen aan. Maar niemand wilde de beesten ook gaan voeren.

Toen de trein kwam stapten zowel de vrouw als ik in. Ik weet dus niet hoe de duiven reageerden op de dikke gehandicapte duif, die het eten wegpikte. Ook weet ik niet of de twee vechtersduiven nog een tijdje zijn blijven vechten. Volgens mij vlogen ze weg. Al dan niet pikkend op elkaar.

Toen ik in de trein zat kreeg ik het gevoel dat de duiven dezelfde trekjes als mensen hebben. Ze verschillen erg van elkaar. De een slimmer dan de ander. Vechtersbazen en duiven die rustig op hun beurt wachten. Arrogante duiven die eten aan andere mensen gaan vragen, of extra alert zijn op ieder stukje brood. Zielige duiven die een voorkeursbehandeling krijgen.

Ik plaatste me zelf in de situatie van de broodgooier. Zal ik veel brood aan de dikke gehandicapte duif geven? En hoe ga ik met de vechtersbazen om. En klopt dat beeld een beetje met mijn denkbeelden over diezelfde trekjes, uitgevoerd door mensen. Zal ik in de echte wereld gehandicapten meer helpen dan vechtersbazen?

Diep van binnen ben ik een evil mannetje. Ik houd niet zo van dingen die me een beetje irriteren en van de zwaktes van een persoon. Mijn manier om dat duidelijk te maken is een beetje wreed. Ik houd erg van wraak.

Neem bijvoorbeeld mijn snauw tegen Coen van der Heijden, zoals ik had beschreven in een voorgaand artikel over de interne competitie van BSG. Of die ene keer dat ik het oneerlijk vond dat Lars tijdens het eten iets opat wat voor mij bedoeld was. Ik verliet meteen de etenstafel, om dan later tijdens GTST mijn eigen voedsel te bakken. Puur omdat Lars dat programma wil volgen. Toen afgelopen zaterdag mijn jonge tegenstander staand mijn zet noteerde en vervolgens niet meer ging zitten, wilde ik mijn revanche pakken door te gaan staan toen hij zijn zet uitvoerde. Ik noteerde mijn zet, en ging enkele seconden lang staand nadenken over mijn zet. Zo pak je ze terug!

Bij de duiven zal mijn gedrag niet veel veranderen ten opzichte van mensen. Uiteraard zal ik stukjes brood richting de vechtersbazen gooien, in de hoop nog meer vechtpartijen te zien. De gehandicapte duif zal ik een kans geven, ook al heeft hij duidelijk genoeg eten van anderen gehad. Ik zal proberen het brood tussen de invalide en een andere duif te gooien. Laat die gehandicapte er maar voor werken. Vooral omdat hij al veel compassie heeft gehad van andere mensen.

De duif met die andere kleur veren zal ik gewoon voeden. Misschien zelfs meer dan de andere duiven. De stille duif die rustig op zijn beurt wacht zal expres niets krijgen. Hij moet laten zien dat ‘ie echt brood wil. De arrogante duif tenslotte, die andere mensen vragend aan gaat kijken in de hoop van hen ook brood te krijgen, wordt weggejaagd. Of zal ik steeds net doen alsof ik brood naar ‘m ga gooien? Daar ben ik nog niet over uit.

Ik ben nu erg benieuwd naar jouw mening. Denk jij dat je de verschillende duiven anders zal behandelen dan hun gelijkenissen is de grote mensenwereld? In de volgende poll kan je je mening geven over de duif met één poot.

      

Recent articles

Blijf omkijken - 3 October 2012

Ben jij er al uit? - 4 October 2010

Reactie op een column - 7 April 2010

Vingeren of stoppen - 10 February 2010

Hoe veilig is muziek? - 14 January 2010