Brabant on Tour III

Ik vertrok weer naar De Effenaar. Ik had net een biertje en macaroni achter de kiezen, maar besloot om ook nog twee pakjes Sultana mee te nemen. Er zou een voorprogramma zijn, maar verwachtte dat ik daarna zeker een uur zou moeten wachten op de hoofdact. Dat is het lekker om nog even wat te eten. Gister in Paradiso moest men zelfs twee uur wachten.

Omdat De Effenaar plaats biedt voor veel minder bezoekers dan in de Brabanthallen was de rij ook een stuk minder lang. Dat was prettig. Bij de ingang stond een buitenlandse man met krant. Daar keek hij steeds in, en als er iemand langs liep, bood hij tickets aan. Net zoals in films.

Eenmaal binnen gooide ik mijn jas in een kluisje en liep de zaal binnen. Er was al een mannetje of honderdvijftig binnen en het viel mij op dat er ontzettend veel jongeren aanwezig waren. Bij The Smashing Pumpkins was het publiek nog gevarieerd, waar vijfentwintig jaar de boventoon had, maar hier in De Effenaar lag het gemiddelde ergens bij de achttien. Het voelde alsof ik bij een eindexamenfeest was beland.

Een DJ draaide was populaire rockplaatjes en ik bestelde een biertje. Volgens mij was ik de enige die alleen was. Veel stelletjes. Veel leuke meisjes ook. Ik ging maar achter twee vriendinnen staan. Gelukkig begon het wat drukker te worden, zodat ik haast gedwongen werd om wat dichter bij te komen. Ondertussen voelde ik aan mijn blaas dat ik na het voorprogramma maar eens naar de toilet zou moeten.

Terwijl de DJ nog plaatjes draaide kwamen opeens twee mannen het podium op lopen. Het waren een manager en Pete Doherty. Veel gegil en vooral veel onbegrip. Pete had nu een zwarte broek aan, maar was verder gehuld in hetzelfde gewaad als in de middag.

De manager liet Pete wat plekken op het podium zien, terwijl die juist meer met het publiek bezig was. Hij trok zijn jas uit. Veel gegil. Pete maakte een gebaar dar hij het niet snapte. De manager verliet het podium en een gitarist kwam het podium op. Veel gegil.

Beiden heren gingen op het podium zitten. Ze staken een sigaret op. De gitarist heeft zijn peuk zo slap in zijn mond hangen dat je ieder moment verwacht dat 'ie er uit valt. Hij raakte wat snaren. Pete kijkt toe. Meer snaren volgen. Pete loopt naar het drumstel, raakt daar wat aan. Hij maakte een ongeïnteresseerde indruk, en aangezien hij nogal zwalkte, vroeg ik me af tot hoe laat hij in die pub is blijven hangen.

Pete pakte een microfoon en ging weer naast zijn maat zitten. Ze begonnen wat te jammen -improviseren op muziek- in een zeer traag tempo. Ik was aan de ene kant heel gespitst. Hoe bewogen ze, hoe keek Pete uit zijn ogen. Dit is waar ik voor kwam. Om het fenomeen Pete Doherty te bekijken. Toch was ik ook bezorgd. Wordt deze show wel net zo goed als in Paradiso gisten?

Pete en zijn gitarist begonnen op te staan en speelde nog voor een paar minuutjes. Pete pakte ondertussen de hoed af van de gitarist en wisselde die om met de zijne. In de traagheid waarin alles gebeurde wist ik dat er iets niet goed was. Of dat Pete goed toneel kan spelen.

Hoewel het pas tien minuten na aanvangtijd was, zag De Effenaar er goed gevuld uit. Ergens vooraan begon een jongen te schreeuwen naar Pete en gooide een joint het podium op. Deze werd dankbaar opgeraapt door de gitarist. De manager kwam het podium op met een aansteker. Ze jamden nog wat, Pete pakte de joint van de gitarist af, waarna ook hij een gitaar om deed. Althans, dat deed de manager voor hem. Ook de rest van de band -een bassist en een drummer- kwamen het podium op.

Ze speelden hun legendarische La Belle et la Bete, het duet tussen Pete en zijn toenmalige vriendin Kate Moss. Bij de opnames van dat nummer in 2004 is Kate gefotografeerd terwijl ze -samen met Pete- cocaïne snoof. Daardoor is ze veelvuldig in het nieuws gekomen. Veel net getekende modelcontacten -voor de grootste merken- werden daarna ontbonden. Dure cosmeticaproducenten wilden niet meer met zo'n drugsgebruiker als uithangbord hebben.

Als ik het nummer op de CD hoor kan ik me precies voorstellen hoe diep ongelukkig ze daar in de studio zaten. In hun eigen wereld. Het nummer vind ik trouwens zeer plezierig om te horen. Ik vind het ook geen slecht nummer.

Op het podium speelden ze het nummer ook lekker. Goed ook. Lekker rammelend, zoals het bij het nummer hoort. Toen het nummer af was liepen de heren het podium weer af. Pete zei nog dat hij ons volgend jaar graag terug zag.

Dat is natuurlijk een grap. Wist ik. Maar ik vroeg me wel af hoe lang het zal duren voordat ze terug zouden komen. Als dit het stemmen van de instrumenten is -wat normaal in de middag gebeurt- zouden ze op schema liggen om rond twaalf uur het podium te betreden. Het licht ging weet aan. Ik kon naar de toilet.

Ik bestelde een biertje, maar nog voordat ik het ophad begon het voorprogramma. De 925's heetten ze. Pas toen die begonnen te spelen realiseerde ik me dat de Babyshambles op de instrumenten van het voorprogramma hebben gespeeld. Wat een gasten!

Het voorprogramma was wel aardig. Niet meer. Ze kwamen uit Engeland, maar werkten in Nederland aan hun debuut-CD. Die wilden ze natuurlijk promoten. De gitarist noemden hun site op. En later vroeg hij wie er op Hyves zat. Niemand reageerde. En Myspace dan? Een luid gejuich. Hij noemde het Myspace-adres en vroeg ons of we zin hadden in het tweede deel van de Babyshambles. Weer een luid gejuich. Daarna speelden ze nog een paar nummers, waarna ze het van het podium vertrokken.

Nu zou het lange wachten komen. De instrumenten van het voorprogramma werden verwijderd. Ook de bandleden hielpen daarin mee. Meisjes wilden graag een glimp opvangen van de mooie jongens. Na een klein kwartiertje was alles opgeruimd. De toeters en bellen van Babyshambles werden op het podium gezet. Ik at een koekje.

Een half uurtje na het voorprogramma ging het licht weer uit. De Shambles kwamen terug! Ze gingen spelen. En hoe! Het publiek ging uit zijn dak. Ik genoot in alle toonaarden. Ze speelden hun nummers. Iedere noot herkende ik. Dit was het geweldige ruwe geluid van de Babyshambles. Ik zong alles mee.

Het muzikale hoogtepunt was voor mij het nummer What Katie Did, dat van The Libertines is. Dat is de band waar de indie-muziek mee is begonnen. Na twee geweldige CD's is die band opgeheven in 2004. De zangers van de band? Carl Barat en Pete Doherty. Ze speelden zo geweldig samen. Ongelofelijk jammer dat ze uit elkaar zijn. Gelukkig hebben we de foto's nog -in de biografie The Libertines Bound Together- en ze zijn beiden muzikaal niet verloren gegaan. De band werd gesplitst in Babyshables en Dirty Pretty Things. En je raadt het: ik ben ook fan van die laatste band. In beide bands is The Libertines zeer goed te herkennen.

Tijdens What Katie Did moest ik terugdenken aan die mooie tijd van The Libertines. Ik heb toen het hele nummer met tranen in mijn ogen mee zitten schreeuwen. Ik liet op het eind mijn tranen de vrije loop. Dit is de muziek waar ik van hou. De muziek die ik echt goed vind.

Vervolgens kwamen nog wat goede nummers. Het publiek was ondertussen helemaal los gegaan. Ik stond op zo'n vijftien meter van het podium. Dat was precies de plek waar een hoop Engelsen stonden. Ze waren aardig beschonken en duwden iedereen opzij. Links van mij -ik zat er gelukkig niet middenin- ontstond er een heftige tornado van bewegende mensen. Ik wist me makkelijk staande te houden tijdens het concert door af en toe tegen de jongen voor mij te leunen. Een meisje viel wel, maar werd door diezelfde Engelsen weer omhoog geholpen. Een goede sfeer dus.

Het concert stopte abrupt toen Pete van het podium liep. De rest van de band achter heb aan. Hij schreeuwde nog "You stupid Dutch cunts" -cunt betekend kut- en weg was ‘ie. Ik begreep het niet helemaal. Vooral niet toen ik op mijn telefoon keek. Ze waren pas veertig minuten bezig.

Iedereen roepen. En schreeuwen. De Britten naast mij het hardst. Pas na een kwartier kwamen ze terug. Ze speelden Fuck Forever. Hun grootste hit in Engeland. Het is normaliter hun laatste nummer tijdens een concert. Dan springt Pete altijd het publiek in. Maar nu niet. Ze speelden het nummer vol energie, maar van een sprong kwam het niet. Pete verliet het podium weer, de lichten gingen weer aan. Het was voorbij.

Ik voelde me erg blij na afloop. Realiserende dat deze dag precies zo liep als ik hem had gehoopt. Ik heb Pete van dichtbij gezien. Als de persoon die hij is. Een dwaze jongen Daarna op het podium. Eerst als zijn eigen voorprogramma, daarna tijdens het concert. Het blijft een mysterieus persoon. Eentje met zoveel talent. Eentje die zo goed is op het podium. Ik heb genoten. Ben uit mijn dak gegaan.

Ik verliet De Effenaar. Ik zag dat er geen T-shirts werden verkocht. Jammer. Ik had er zeker eentje gekocht. Buiten stond die buitenlandse krantenlezer posters te verkopen. Drie euro. Schitterend. Ik pakte mijn fiets en reed het pension tegemoet. Een van mijn mooiste ervaringen achterlatend.

20 februari:

Ik moest om elf uur het pand verlaten. In de ochtend at ik nog twee pistoletjes die ik gister had gekocht. Daarna waste ik mijzelf en leverde de sleutels in. De zoon van de grijze pensionbezitters stond al klaar om alles schoon te maken. Hij vroeg of alles nog na wens was geweest. Ik wreef over mijn hoofd en voelde een dikke bult. Ik was twee keer met mijn hoofd tegen het beton boven de trap geknald.

Ik verliet het pand, keek niet achterom en fietste naar het station. Het waren twee fantastische dagen. Twee dagen die een mijn leven zeker hebben verrijkt. Concerten zijn tof. En de Babyshambles, die wil ik wel nog een keer zien!

      

Recent articles

Blijf omkijken - 3 October 2012

Ben jij er al uit? - 4 October 2010

Reactie op een column - 7 April 2010

Vingeren of stoppen - 10 February 2010

Hoe veilig is muziek? - 14 January 2010