Brabant on Tour II

Het concert was echt supergaaf. Ik ga het echter hier niet beschrijven, daarvoor had je er maar bij moeten zijn. Stevige nummers werden afgewisseld met rustige. De nummers die van Zeitgeist gespeeld werden waren voor mij het hoogtepunt, met het kwartier durende United States als absolute klap op de vuurpijl. Wat kan Billy toch zo goed muziek maken!

Het publiek was echter wat minder. Het ging niet echt uit zijn dak -er werd niet gesprongen- en bij een van de conversaties van Billy met het publiek, vroeg hij zich af of wij wel Engels verstonden. Zelf hield ik mij ook bezig met een jongen schuin voor mij, die de hele avond wilde bewegingen met zijn hoofd maakte. Vol genietend van de muziek, zonder erg in te hebben dat het er best lomp uitziet. Maargoed, iedereen heeft natuurlijk een eigen manier van het beleven van muziek.

Het concert duurde meer dan twee en een half uur. Voor het  concert was er een voorprogramma, dat werd verzorgd door een leuk gothicmeisje, met haar band. Er zaten leuke nummers tussen, maar het kon natuurlijk niet tippen aan het echte concert. Na het concert moesten we onze jassen nog ophalen bij de garderobe. We wachtte eerst een minuut of twintig voordat we daar een poging toe deden. Het was ook wel even bijkomen van de ervaringen. Ook het lange staan liep even zijn sporen na. Toen we eenmaal in de rij stonden, hebben we een half uur gewacht voordat we vooraan stonden. Het was voor velen een grote bron van ergernis dat mensen die eenmaal hun jas hebben gehaald, enkel met de grootst mogelijke kracht terug door de rij moeten boksen om eenmaal naar buiten te kunnen.

Omdat we in Den Bosch geen bier konden halen -daar had je muntjes voor nodig, en die kon je niet meer kopen- vertrokken we maar naar het station. Met jas uiteraard. Toen we net de trein hadden gemist, konden we met onze weinige centjes nog een sinas en een Snickers kopen. We namen ons voor om in Eindhoven bier te gaan halen.

In Eindhoven moesten we ons met de OV-iets zien te vervoeren. Vincent voorop, dat ging prima. De nachtwinkel in Einhoven was dicht, maar gelukkig was een eetcafé nog open. Toen ik daar vroeg of ze bier hadden, antwoordde de man met "hoeveel?". Altijd klantvriendelijk. We vertrokken naar het Pension, praatte daar nog wat onder het genot van koud bier.

Vroeg in de ochtend (3.30 uur)

Laten we ons bed maar eens gaan opzoeken.

Nog vroeger in de ochtend (8.30 uur)

Vincent gaat er al weer vandoor. Net als tijdens het concert, was hij vlak voor zijn vertrek weer druk bezig met zijn mobiel. Het begon allemaal toen Vincents mobiel voor het eerst afging. Ik lag toen al halfwakker in mijn bed, maar die orkaan van geluid overviel mij echt. Daarna volgden meer geluidjes. Er werd nog gebeld. Vincent kleedde zich om en vertrok. Hij vertrok richting de schoolbanken. Ik neem aan dat hij niet veel zal opsteken vandaag. Daar was het gister gewoon te overweldigend voor.

Zelf bleef ik tot elfen in mijn bed liggen. Daarna at ik een banaan en koekjes, poetste mijn tanden en ging de stad in. Eerst kocht ik Hero Fruitontbijt; een literfles met frambozenvloeisel. Ik was blij toen ik het op had. Vervolgens ging ik naar de bibliotheek. Ik zocht de aanwezige kranten door, maar vond geen spoor van de twee concerten van gisteren. Zelfs in het Parool stond geen verslag van de Babyshambles. De Volkskrant en het NRC, de kranten waarvan ik toch wel een recensie van had verwacht, waren niet aanwezig in de bieb. Ik slenterde nog een beetje door de stad en vertrok weer huiswaarts.

Den Middag

Thuis aangekomen pakte ik mijn laptop en vertrok de stad weer in. Als lunch kocht ik een pizzastokbrood bij Bakkertje Bart. Een aanrader.

Daarna ben ik naar het NS-station gegaan, om even op internet te kunnen. Ik was namelijk wel geïnteresseerd in de recensies van De Volkstrant en het NRC. Stiekem hoefde ik alleen maar een bevestiging te horen dat Pete in het land was. De concerten van de Babyshambles zijn vroeger vaak geannuleerd.

Aangesloten op het KPN-betaalnetwerk zocht ik in een kwartiertje al het nieuws bij elkaar. Zo had De Volkskrant een negatieve recensie van The Smashing Pumpkins. De recensent verlangde terug naar de verschillen in dynamiek van hun muziek, die de band in haar originele bezetting nog had. Ook vond hij het Zeitgeist-album een slechte comeback. Het was zelfs zo erg dat de band in bijna drie uur tijd zijn hele reputatie ten grabbel legde.

Dat vond ik wel een grappige recensie. Het publiek -mij incluis- leek het meeste te genieten van de Zeitgeist-nummers. Ik snap ook niet wat hij bedoelde met de laatste alinea, waarin hij blijkbaar een ander einde heeft gezien dan ik. Was hij al weg voordat United States werd ingezet?

Verder had Nu.nl nog een positieve review van het Babyshambles-concert in Paradiso. Ze zijn dus gekomen! Op de Petesroadtoeindhoven-weblog werd gezegd dat de Babyshambles vandaag om twee uur nog niet waren gearriveerd in Eindhoven. Wel een Iers meisje, dat de band achterna tourt. Ik was wel benieuwd, en fietste richting De Effenaar.

16.00 uur

Toen ik bij De Effenaar aankwam -op een minuutje fietsen van het station- zag ik het meisje staan. Er stond nu een ander meisje bij. Ik fietste even door, richting de parkeerplaats van De Effenaar. Gelukkig, de tourbus stond er. Maar hé, wie staat daar bij het hek? Het was Pete!

Daar stond hij. Een lange magere man. Zijn spijkerbroek was iets te klein, maardoor zijn –ongetwijfeld- dure schoenen meer tot zijn recht kwamen. Hij had een bolhoed op. Eigenlijk precies zoals je dat op plaatjes van 'm ziet.

Bij het hek stonden ook andere mensen. Fans denk ik. Er werd een foto genomen, Pete werd aangeraakt en even aangesproken. Er stonden ook twee gasten van Eindhovens Dagblad bij. Een dunne met videocamera en een dikke met microfoon. Zo te zien spraken ze met Pete. Ik parkeerde mijn fiets om het fenomeen even goed te bekijken.

Dat bleek eigenlijk niet nodig, omdat Pete eigenlijk meteen De Effenaar weer in wilde. De grote deur bleek echter op slot te zitten. Pete leunde tegen de deur en bonsde zachtjes op deur. Hij keek er zielig bij. Wetende dat niemand hem zou horen. Het was typerend voor het junkiegedrag van Pete. Het zal niet de eerste keer zijn dat niemand hem hoort. De dikke man met de microfoon wilde het oplossen, maakte wat gebaren en pakte zijn telefoon. Ik keek om mij heen, of er ergens een andere deur zou zijn. Mijn oog viel op de Telecom bij het hek. Ik zag mijn kans schoon om een heldendaad te verrichten en drukte op een knopje.

Er werd opgenomen en ik zei dat Pete De Effenaar weer inwilde. Er zou iemand komen, zei het kastje. Vervolgens liep ik naar Pete toe en zei dat er iemand aan zou komen. Hij keek mij vragend aan, waarna ik het niet durfde te herhalen.

Toch begreep hij het wel. Hij had namelijk helemaal geen trek in personeel van De Effenaar. Hij liep een stukje weg van de deur, greep zich vast aan het twee meter hoge hek, trok zich daar aan op, zette een been over het hek. Een andere volgde. Het ging best soepeltjes voor een junkie. Misschien heeft hij ervaring met hoge hekken. Van de afkickkliniek bijvoorbeeld. Toch twijfelde hij eventjes voordat hij naar beneden sprong. De dikke man met microfoon wilde hem nog opvangen, maar Pete redde zichzelf. Hij was bevrijdt!

Juist op dat moment kwam een meisje van De Effenaar de deur openen. Ze zag dat Pete het hek was over geklommen, keek de dikke man aan, die ondertussen met een tevreden grijns naast Pete liep, en ze zei hem dat hij niet mocht ontsnappen. Misschien krijgen we hem nooit meer terug. Ze vloekte nog even, voordat ze De Effenaar weer inrende.

Ondertussen liep Pete met de twee fans -denk ik- en de dikke en dunne van het Dagblad het centrum tegemoet. Ze voorzagen hem van een sigaret. Ikzelf hield wat afstand, maar was vastbesloten ze te volgen. Ik kon me wel voor mijn kop slaan dat ik mijn fotocamera vanmiddag uit mijn tas had gehaald.

Dat gevoel werd nog eens erger toen het groepje de eerste de beste CD-winkel inliepen; de Van Leest. De slanke man met bolhoed gooide zijn sigaret op de stoep voor de winkel. Ik raapte het niet op, wetende dat niet alles van die man goud waard is. Pete, die nu ook door meer mensen werd herkend, snuffelde wat rond in de CD-rekken, pakte wat doosjes en liep naar de kassa. Ondertussen maakte de sjappies van het Dagblad een korte reportage. Dat ging niet vlekkeloos. De dikke improviseerde wat, met hakken en stoten, en van overmaakt tot ramp lieten twee voorbijlopende jongens een dikke boer. De tweede sessie ging beter. Die is hier te zien.

Wat opviel is dat de dikke zei dat tot iedere verbazing Pete wel eens de stad wilde zien en daartoe over een hek sprong. Volgens mij heeft die dikkerd Pete juist aangezet tot zijn daad. En dat alleen uit eigen belang. Ik als concertbezoeker heb liever dat Pete geïsoleerd in de loungeroom van De Effenaar bleef zitten. Maar als fan van Pete vond ik dit ook heel vet!

Na met nog wat mensen op de foto te zijn geweest stapte Pete de zaak weer uit. Geen idee of hij nog een CD heeft gekocht. Volgens mij heeft hij standaard veel spullen in zijn lange jas zitten. Met hetzelfde groepje liep hij weer terug richting De Effenaar. De dikke en dunne haakten daarna af. Hun werk was voltooid.

In plaats van direct naar het concertgebouw te gaan, stapten Pete en konsoorten een café binnen. Eerst bekeek Pete een bar waar alleen Heiniken werd geschonken, maar ze stapten toch The Tarfagler Pub binnen. Daar wordt Guinnes geschonken. Ik begreep dat dit het laatste zou zijn wat ik deze middag van Pete zou zien. Hopelijk is hij vanavond nog een beetje nuchter.

Ik liep weer terug naar De Effenaar. Daar stonden de twee meisjes nog. Ik zei hun dat Pete in de pub zat. Ook een medewerker van De Effenaar heb ik maar even ingelicht. Die werd meteen een stukje meer opgelucht. Ik pakte mijn fiets en reed naar terug naar het Pension. Met een brede lach op mijn gezicht.

      

Recent articles

Blijf omkijken - 3 October 2012

Ben jij er al uit? - 4 October 2010

Reactie op een column - 7 April 2010

Vingeren of stoppen - 10 February 2010

Hoe veilig is muziek? - 14 January 2010